Het tweede Corona-jaar in ons Franse huis!

En zo zijn we het tweede Corona-jaar ingegaan. Is het anders? Ach, eigenlijk zijn de verschillen te overzien. Je went aan al die mondkapjes, zowel bij anderen als bij jezelf. Je blijft iets meer thuis, veiliger, maar vooral ook wel noodgedwongen. Er zijn simpel gezegd minder evenementen zoals leuke vide-greniers, feestweken etc. om naar toe te gaan. Maar, er blijft gelukkig nog genoeg over om te doen. We hebben hier natuurlijk onze vrienden en kennissen. Afgelopen week was er een zeer verrassend festival-de-la-musique in een plaatsje hier 7 kilometer vandaan, La-Croisille-sur-Briance . Niet druk, maar ondanks het slechte weer van tevoren kwam er zelfs een waterig zonnetje door. Heerlijk genieten van de muziek, een frietje en een biertje. Het leven kan goed zijn!
Met mooi weer geniet ik in de middag van de hangmat. Een goed boek, een beetje dommelen, niet fijners dan het goed weer, de vogels en vooral de stilte.

Heerlijk in de hangmat…

Naast mij is onze mini-vijver. Waar ze allemaal vandaan zijn gekomen, geen idee, maar het kleine watertje krioelt van de kikkers en de padden. Waterlelies bloeien, het fonteintje maakt een gezellig kabbelend geluid, en vogels landen doorlopend om te drinken of luid spetterend een bad te nemen. Daar ontdek ik overigens een patroon in, mussen overdag, de merels aan het eind van de middag en de duiven sluiten de dag bij het water af. Geweldig!

Ons vijvertje, boordevol leven!

Waar we de vogels ook mee lokken dat is met onze vogel-voederplaats. Al vrij snel na onze aankomst in mei hadden de spechten de vogelpindakaas ontdekt. Af en aan vloog het echtpaar. Van de week kwamen ze trots met hun zoon aan, en die werd ruim voorzien van de pindakaas. Ach, wie is er niet groot mee geworden ;). Verder zien we een keur aan vogels voorbijtrekken, eksters, Vlaamse Gaaien, mussen in allerlei soorten, koolmezen, pimpelmezen, piepers, putters, tuinfluiters, verschillende soorten duiven en nog veel meer. Dat gaat de hele dag door.
Afgelopen week, toen we tijdens een zwoele zomeravond nog buiten zaten, werden we opgeschrikt door een luid gekraak. Wat bleek, de pel-pinda’s waren ontdekt door een egel, die nooit had geleerd met zijn mond dicht te eten. Dus leg ik elke avond voor het donker worden een paar pinda’s neer. Afgezien van de aparte voederplek voor de egels met kattenbrokjes en water. Zo leuk, al dat leven in de tuin…

Onze voederplaats

Onze buren vinden het fijn dat we er zijn. De buurvrouw woont alleen met haar zoon, en met onze aanwezigheid brengen we een beetje meer leven in het kleine gehuchtje. Afgelopen week was de buurvrouw ziek, en hulp met wat soep en hand- en spandiensten is dan welkom. Dat doen we graag, burenhulp is hier vanzelfsprekend.
Ik teken natuurlijk veel, het liefst heerlijk zittend in de natuur om vast te leggen wat ik zie. Onderstaande tekening, met ons huisje erop, heb ik gemaakt temidden van gras, warmte, zoemende bijen en fladderende vlinders. Dat zijn onvergetelijke momenten. Het leuke van tekenen is dat je jezelf bij het zien weer plaatst in het moment van maken. Je ruikt als het ware het gemaaide gras weer!

Ons huis in Frankrijk

Links op bovenstaande tekening “piept” mijn kleine ateliertje. Daar teken ik als buiten niet mogelijk is doordat het bijvoorbeeld regent (ja, dat komt hier voor). Maar het ateliertje zelf is ook leuk om te tekenen. Het is de oude broodoven, die is gerenoveerd en dat is een heerlijke plek (voor mij) om te zijn, met al mijn teken- en schilderspullen!

Mijn ateliertje!
Dit bericht is geplaatst in Frankrijk allerlei, Natuur in Frankrijk, Ons huis in de Corrèze, Uncategorized met de tags , , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark de permalink.