Corona-oponthoud … Maar nu gaan we!

We stonden in maart op het punt van vertrek naar Frankrijk. Ik ben jarig op 18 maart, die dag zouden we nog even in Nederland vieren, en dan, rijden. Alles stond al klaar. Op 16 maart zouden we een etentje hebben met de kinderen, op 18 maart nog met wat vrienden. Op 14 maart belde ik de kids. Ik cancelde mijn verjaardag, het werd te spannend met Corona. Het restaurant zei dat we zeker niet de eerste waren die annuleerden. Op die zondag, een half uur voordat wij oorspronkelijk hadden gereserveerd, trok Rutte de stekker eruit. Alle horeca dicht, per direct.
We besloten dat we in Nederland zouden blijven, en zouden afwachten wat er ging gebeuren. Het visvoer werd naar de Franse buren op de post gedaan voor de goudvissen in ons vijvertje. Al die discussies over tekorten aan IC-bedden etc. voelde in Nederland net even veiliger. Die dinsdag, mijn echte verjaardag, vierden we met onze buren van onze verdieping. Koffie met gebak op meer dan 2 meter afstand in de royale hal bij de lift. Het was anders, maar gezien de omstandigheden was het heel gezellig. En die bijeenkomsten hebben we vaker gehouden, zo had iedereen toch wat contact in die stille periode.

Wat ik zelf erg miste was het tuinieren. Ik had al pootaardappelen, plantuitjes, groentezaad en weet ik wat allemaal niet in huis. En ja, wat doe je ermee, op een balkon…
En omdat het bloed kruipt waar het niet gaan kan, werden er op beide balkons vierkante meter bakken geplaatst. en potten, en manden voor de aardappels … super gezellig, en we hadden groene balkons. We hebben sla en kruiden geoogst, radijsjes. De tomaten zijn groen, de paprika’s staan in bloei.
En we hebben bakken op de balustrade hangen, met zelf gezaaide Afrikaantjes (mag die naam nog…?) en kleurige Petunia’s. 

Wat ongetwijfeld ook goed groeide was het gras en het onkruid in Frankrijk. We hadden ons erbij neergelegd, we konden er toch niks tegen doen. En in Frankrijk zat iedereen in volledige lockdown, zonder dwingende reden mocht je je erf niet af. Wie wel van het erf af mocht, was een van de zoons van onze Franse buurvrouw. En die onderhoudt de bermen langs de weggetjes in ons gehuchtje. En heeft een professionele grasmaaier. En op een dag vertelde onze buurvrouw dat haar zoon ook even een rondje door onze tuin had gereden. En een paar weken later kregen we een foto van een tweede rondje :). Even een kijkje in de tuin, en wat stonden de rozen er mooi bij… en wat was dit ontzettend aardig!

Wat hebben we lieve Franse buren! Een aantal weken later kregen we opnieuw bericht. De lockdown was nog wel niet helemaal opgeheven, maar men mocht 100 kilometer reizen. En zo ver weg woont dit Nederlandse stel niet bij ons vandaan. Ze gingen onze tuin onderhanden nemen, daar was vast wel iets te doen. Hoe lief was dit!! Niet alleen het gras, ook de borders kregen een beurt, en ja, daar mocht wel iets gebeuren…
We kregen filmpjes van de rondrijdende grasmaaier, en foto’s, voor en na. Geweldig!!  En onze huis-slang was weer gesignaleerd. En wat was die groot!! Ja, die houdt waarschijnlijk wel van een Corona-virusje. Lekker rustig. De natuur wordt weer met graagte overgenomen.

En nu gaan wij dus zelf. Onze handen jeuken om aan de slag te gaan, nog 3 dagen. De vierkante meter-bakken blijven hier, daar gaat de buurvrouw sperzieboontjes plukken, bietjes oogsten, uien rooien en worteltjes trekken. De rest gaat mee. Fleurige balkonbakken doen het vast goed over ons hek, de tomaten zullen rood worden in de kas, de paprika’s komen tot volle wasdom in een lekker zonnetje, enne, enne… we hebben er zin in. Frankrijk, we komen eraan!
Als we zijn geland dan zal ik hier een verslagje schrijven. Maar met zoveel lieve, behulpzame mensen zal het vast wel meevallen. En wat zal alles groen zijn, na onze toch wel grijze balkons en ons grijze uitzicht. We zijn al aan het pakken 🙂

Dit bericht is geplaatst in Frankrijk allerlei, Uncategorized met de tags , , , , , , , , , , , , . Bookmark de permalink.

Één reactie op Corona-oponthoud … Maar nu gaan we!

  1. Ad en marianne schreef:

    Geweldig vooruitzicht Yvonne en Martin. Wij hopen jullie een week later te kunnen volgen naar ons eigen plekje. Hopen jullie ook daar weer te ontmoeten. Verlangen naar la douce France. Tot ziens enne….alvast heel veel plezier.marianne en Ad

Reacties zijn gesloten.