Verlangen naar ons gehuchtje

We zijn na een lang verblijf in Frankrijk 4 weken in Nederland. Drukke weken, dat wel. Vol met familie en vrienden, sportschool, Franse lessen, bibliotheek, schilderen op les en zelf schilderen, uitstapjes, en wat al niet meer.

We hebben in Nederland een appartement op de 2e verdieping, gekocht toen we ons Franse avontuur begonnen. We hebben hier geen tuin meer en kunnen dus rustig de deur voor langere tijd achter ons dichttrekken. Er is ook centrale verwarming hetgeen vergeleken met de houtkachel in ons Franse huisje erg comfortabel is. Maar het is ook droog, de warmte laat je huid knisperen.
Ondanks dat het kerst is is het uitzicht uit ons raam grijs, auto’s laten een laag en vooral nat gedruis horen en van tijd tot tijd lopen dikke druppels, een spoor trekkend tussen de overige natte aanslag op het raam, traag naar beneden. Ik droom van Frankrijk.
In maart vertrekken we weer naar ons gehuchtje, dat ca. 900 kilometer naar het zuiden ligt, in de Limousin. Het is een hele reis en in een dag overbruggen we die kilometers, die afstand. Het is ver weg, maar eigenlijk begint onze echte reis pas als we aan de rand van ons gehuchtje komen. Daar, daar reizen we niet meer in afstand, maar in de tijd.
In een paar minuten maken we een tijdreis die teruggaat naar halverwege vorige eeuw, misschien wel verder. Als we de raampjes van de auto openen dan prikkelt de scherpe geur van de potstal van de buurman. Verder is het stil, doodstil. Als we om de moestuin van de buurvrouw heendraaien zullen de honden blaffen, die de eerste keer verrast zullen zijn door onze terugkeer. Kwispelstaartend zullen ze ons door de spijlen van het buurhek begroeten. De buurvrouw, de oude boerin naast ons zal, in haar gebloemde jasschort, verheugd aan komen lopen. We pakken onze enorme sleutel en draaien die om in het misschien wel eeuwenoude slot van onze eenvoudige deur. We zetten de hoofdschakelaar  van de elektriciteit om en steken het vuur in de houtkachel aan met het hout dat wij speciaal hiervoor hebben klaargelegd. Het hout en onze woonkamer komen knapperend tot leven. We zijn weer thuis!
Ik word wakker, dagdromen heeft nu niet zoveel zin. We zijn nog drie maanden in Nederland, en er is hier nog genoeg te doen. Maar straks, straks is het weer zo ver.
Ik draai mij om en zoek in de catalogus van de online zaadwinkel. Raapsteeltjes, die wilde ik in 2019 zaaien, en, en…

 

Dit bericht is geplaatst in Frankrijk allerlei, Ons huis in de Corrèze met de tags , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark de permalink.

6 reacties op Verlangen naar ons gehuchtje

  1. Ad schreef:

    Inderdaad nog even dagdromen. Ook voor ons. Maar de dag en gaan alweer lengen….

    • Ivonne schreef:

      Ja Ad, en dat wordt ook tijd ;), maar het is wel goed voor mijn Franse taal om hier nog even te blijven 😉

  2. Piet schreef:

    Jajaja en was het dan vast maar weer september/oktober…..voor ons hè.
    Kijk er ook naar uit om weer een paar daagjes langs te komen.
    Tenminste als we weer mogen komen.
    Nog een dag of 100+ dagdromen, leuk toch
    en in dit geval zijn ze geen bedrog.

  3. Piet Jans schreef:

    Lieve Ivonne , Beste Martin ,
    Dagdromen…?
    Zo herkenbaar……
    Jullie verlangen….. is ons stille verdriet…..
    C’est ca la vie….. maar het is je gegund!
    Groetjes en fijne feestdagen
    Marian Piet

    gr

Reacties zijn gesloten.