Un repas tussen de Limousin-koeien

Vandaag zijn we uitgenodigd voor de lunch in Saint-Germain-les-Belles in de Limousin. Dat is een buur-gemeente van ons eigen dorp in de Limousin (in de Haute-Vienne), en daar wordt vandaag een wedstrijd gehouden, wie heeft de beste stier/koe van de bekende Limousine-koeien.  Altijd leuk, we beginnen de boeren al een beetje te herkennen. We zijn uitgenodigd door onze buurman, die daar met een aantal schapen staat. Een beetje voor spek-en-bonen, hebben wij het idee, omdat het echt een koeien-evenement is. Maar de schapen, 9 in totaal, staan netjes in 2 vakken verdeeld. Bij onze aankomst is het evenement al in volle gang.
Lange rijen stieren, koeien en hier en daar wat kalfjes staan min of meer ongeduldig te wachten tot zij aan de beurt zijn. Bij toerbeurt worden de dieren en hun eigenaren naar voren geroepen en getoond aan de jury. Enorme stieren worden geborsteld alsof zij Barbie-poppen zijn, hoe meer krullen in de vacht en hoe pluiziger de staart, hoe mooier. Over het terrein schallen de bevindingen van de jury.. Enorme stieren lopen tussen de mensen door, slecht vastgehouden aan een stuk touw. Enige voorzichtigheid neem ik toch wel in acht.Dan ontstaat er commotie, er ligt iemand op de grond. Een man op leeftijd ligt enigszins verdwaasd voor zich uit te kijken. Zomaar gevallen, vang ik op. Ik kijk even, want reanimeren zou nog wel moeten lukken, maar dat blijkt niet nodig. Hij is bij bewustzijn, en wordt onderzocht door de burgemeester die ambtshalve aanwezig is, en, wat een geluk, toevallig ook de lokale huisarts is. Dat soort toevalligheden kom je geloof ik alleen in Frankrijk tegen. De pompiers (de brandweer, die hier in Frankrijk ook de taak heeft de ambulance te rijden) waren al gebeld, en er wordt besloten de man alsnog door de pompiers mee te laten nemen. Wij kijken bewonderend toe hoe professioneel dit allemaal verloopt. Tijdens dit voorval is het gehele evenement stilgelegd, zodat het behoorlijk uitloopt. De plaatselijke gendarme mengt zich tussen het volk aan de bar en drinkt er alvast een glaasje op. De gezelligheid heeft er niet onder te lijden gehad, en de gesprekken worden weer opgepakt waar ze zijn gebleven. De burgemeester houdt een toespraak, waarin hij iedereen bedankt voor de assistentie en de aanwezigheid. Het valt me op dat ik deze man woord-voor-woord kan verstaan, goed articulerend en rustig pratend. Er zit vooruitgang in mijn Franse taal, constateer ik. Er wordt een glaasje Sangria gedronken, waar gateaux (chips) bij wordt gegeten. Dan begint de maaltijd, en worden wij in de tent uitgenodigd. Naast onze buurman zitten wat kennissen van hem, we hebben een leuk clubje zo. Er is uiteraard veel Limousine-vlees, dus ik heb heel wat uit te delen. Buiten staan de Limousin-koeien, die, nu iedereen binnen is, ook rustiger zijn geworden. Hier en daar is er een gaan liggen. Ik zie ze vanaf mijn plaats, achter de onvermijdelijke auto bij de ingang. Er is na het vreselijke incident in Nice niet een organisator die een risico neemt, elke toegangsweg, en zo ook de ingang van de tent, wordt gebarricadeerd.
Tussen de gangen door ga ik buiten naar het toilet.Ik loop tussen de rijen koeien door. Langs de weg staan een paar toeristen foto’s te maken. Ik voel mij een Française. Ik hoor erbij, bij dit evenement, bij deze boeren en dit dorpje. Het voelt goed, Frankrijk is een geweldig land. Het gaat misschien allemaal een beetje anders, maar wat is het vooral gemoedelijk, en is het niet juist daarom dat we hier wonen? Iedereen is even vriendelijk, even behulpzaam. Nee, Nederland lonkt nog niet!
Bij het toilet aangekomen wacht ik even tot de kust vrij is. Om bij de enige WC te komen wring je je langs 3 urinoirs, en dat gaat toch prettiger als ze vrij zijn ;). Als ik klaar ben, en luister of de kust/urinoirs vrij is/zijn, gok ik mis. Een van onze tafelgenoten staat daar zijn blaas te ledigen. Ah, u bent het, onze vriendin, lacht hij. Fransen hebben altijd tijd voor een praatje …
Terug tussen de koeien, als ik langs de nu lege tafel van de jury loop, ligt daar een briefje van 20 euro. daarnaast een witte enveloppe. Ik pak beide op, en constateer dat er in de enveloppe een dikke stapel geld zit. Op de enveloppe staat dat het het geld is van de deelname van de exposanten/deelnemers. Hier heb ik waarschijnlijk de hele omzet van de markt in mijn handen… Terug in de tent vraag ik aan iemand die bedient wie de organisator is en hij wijst mij een vrouw aan. Ik wil haar de enveloppe overhandigen, maar ze ziet het opschrift, en wijst mij naar iemand die het geld voor deelname int. Dan zeg ik dat ik de enveloppe heb gevonden, buiten… en schrikt ze.
Later komt ze nog bij mij, en bedankt nogmaals voor de enveloppe. Tja, degene die erop moest passen treft natuurlijk geen blaam. Het was etenstijd, en dat is voor Fransen heilig. De microfoon van de speaker lag ook ergens tussen de koeiendrek op het plein 😉
We eten af. Als we weer buiten zijn, dan blijken de schapen een beetje te hebben geruild, in plaats van 5 om 4 staan ze nu 2 om 7. Niet de bedoeling, bloedgroepen moeten gescheiden blijven. De buurman wil de ram terug bij zijn eigen dames hebben. Tijdens die missie ontsnapt de ram, en deze loopt mij omver, en daar lig ik dan, languit in de koeiendrek, met een spierwitte broek. De ram heeft wat bloed aan zijn kop, die hij tijdens deze ontsnapping flink aan mij afveegt.
Gelukkig blijft het bij een vieze broek, de ram wordt terug gelokt naar zijn hok. De broek draait inmiddels rond in de wasmachine.
Er volgt nog een prijsuitreiking voor de deelnemers, maar wij houden het voor gezien, het was een gezellige, gemoedelijke, en ja, echt Franse dag. Om in te lijsten.

Dit bericht is geplaatst in Frankrijk allerlei met de tags , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark de permalink.

Één reactie op Un repas tussen de Limousin-koeien

  1. Ad Kapteijns schreef:

    Yvonne
    Een geweldig verhaal dat de sfeer en cultuur van de Limousine prachtig weergeeft. In goed Nederlands “lay back”. Heel ontspannen en waarom zou je je druk maken.

Reacties zijn gesloten.