In de put, uit de put (2)

En dan is het zover, de kleine Pîtou gaat naar de dokter in het Franse Uzerche. Gelukkig waren alle spullen van Nicky, onze vorig jaar gestorven kat er nog, dus dat kon allemaal op de veilige manier.
Inmiddels hebben we geleerd dat Pîtou een voorbeeldige reiziger is. Al direct viel hij/zij (?) in slaap, om pas bij de dierenkliniek weer wakker te worden. Dat belooft dus geen problemen voor de grote terugreis naar Nederland. We deden ons “put-verhaal” bij de dokter. Daarop heeft hij Pîtou grondig onderzocht. De conclusie was: erg verzwakt, nog enigszins uitgedroogd, want de oogjes lagen nog wat diep. Veel te mager, ca. 12 tot 14 weken oud. Vlooien. Zijn nageltjes zijn afgesleten door de pogingen naar boven te klimmen. En er was geen sprake van een eerder ingebrachte chip. Oh, en het is een jongetje 🙂
Wat wilden we precies?
Nou, alles wat nodig is om het dier een gelukkig en lang leven te laten hebben natuurlijk…

Dus, vaccinatie, chippen, iets tegen wormen en vlooien … ach, de kleine Pîtou. Maar het was een kanjer! Hij heeft werkelijk geen kik gegeven, alsof hij voelde, dit heb ik allemaal nodig, en verdiend na al mijn ontberingen! De holle naald waarmee de chip werd ingebracht was werkelijk enorm vergeleken bij de kleine Pîtou. De dierenarts waarschuwde dat die even pijnlijk zou zijn, maar ook die naald doorstond de kleine kanjer moedig. Een Franse chip, geldig in alle Europese landen. Daar kan Pîtou nog eens mee opscheppen bij de toekomstige vrienden in de Nederlandse buurt! Na alle medische toestanden mocht hij even uitrusten en begon het enorme papierwerk. Zo’n klein jochie, en zoveel registratie! Maar toen we naar huis gingen, was het dan ook allemaal in orde, een volledig ingevulde eigendoms-registratie voor de chip, en een heus paspoort. Frans, jawel!

Dat was allemaal gisteren. Vandaag komt hij bij. Hij eet als een polderwerker, op advies van de dierenarts veel, maar in kleine porties. volledig zindelijk, alles gaat netjes op de kattenbak. Voor buiten is (nog) geen belangstelling, voor spelen ook nog niet. Maar dat gaat zeker komen, er begint ook al een voorzichtige belangstelling voor de omgeving op te komen.
Hij is nergens bang voor, niet voor mensen, niet voor honden, niet voor de stofzuiger. Hij zit graag op schoot, slaapt in bed tegen mij aan (hij moet van de dierenarts lekker warm worden gehouden 🙂 ) en snort alsof zijn leven ervan afhangt. En hij wil natuurlijk eten, als je naar de keuken loopt, gaat hij even gezellig mee.
Een grote jongen, Pîtou, volgens zijn paspoort geboren op de nationale feestdag 14 juli. Een kanjer, die zijn aanwezigheid op deze aardbol dubbel en dwars heeft verdiend. Zaterdag gaat hij op reis naar zijn nieuwe vaderland.

Volgens onze buurvrouw komt het voor dat mensen ongewenste katten in putten gooien. Maar, DAT zal toch niet waar zijn …?

Dit bericht is geplaatst in Frankrijk allerlei, Onze huisdieren met de tags , , , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark de permalink.

8 reacties op In de put, uit de put (2)

  1. Dini schreef:

    Veel geluk in Nederland Pitou

  2. Wilmar Huizing schreef:

    Wat een mooi verhaal! Ben blij dat hij zo goed terecht is gekomen; maar het zal toch niet waar zijn dat de mensen katten in een put gooien !!!

  3. Loes schreef:

    Prachtig verhaal Heel veel geluk jullie allemaal met elkaar xx

  4. Leo Groeneweg schreef:

    Martin, wat een mooi verhaal. Maar goed dat hij een dierenvrienden als jullie tegen kwamen.
    Hebben jullie die bruine hond nog of is die als vervangen daar een andere?

  5. Ineke de Bruijn schreef:

    Ah, wat leuk om dat te lezen. Hij gaat een mooi leven tegemoet, wat een geluk dat jullie hem hoorden. Fransen hebben vaak honden en katten als ze nuttig zijn, katten houden de omgeving muizenvrij en denk aan de jachthonden, heel populair, ze zijn nuttig.
    De honden zie ik vaak in minder goede omstandigheden leven, ook zonder beschutting, aan een ketting, in de volle zon. Maar er is ook een grote groep die heel veel van de dieren houden, zij worden letterlijk en figuurlijk op handen gedragen, als ze niet te groot zijn ;).
    Ik bezoek jaren een Setter, broodmager, heel angstig, een vervuild hok, volle zon. Af en toe ging ik langs om wat lekkers te geven, de boer vond het niet grappig, maar zijn plek grenst aan een parkeerplaats, dus was het niet al te moeilijk voor mij. Vorig jaar lag er een pup in het hok ernaast. Dit jaar ging ik weer opzoek, maar het onkruid was nu zo hoog dat ik er niet bij kon komen, ik dacht als hij nog leeft, dan heeft hij tenminste wel wat schaduw. Ik heb nog geen dierenbescherming o.i.d. ontdekt.
    Ik wens Pitou een mooi leven, dat gaat lukken en hij zal zijn dankbaarheid tonen.
    Ze hebben veel door. Geef hem een knuffel en wat fijn dat hij lekker warm bij jullie mag liggen. Hij zal nu vast snel bijkomen. Arme Pitou is nu een gelukskat.

  6. Astrid van Wel schreef:

    Fijn dat jullie zo goed voor de kleine man
    zorgen. Petje af.
    Het zal toch niet waar zijn he . Dat deze
    diertjes in een put worden gegooid .

  7. Cees en Trix Rebel schreef:

    Lieve dierenvriendin.
    Wat een geweldig verhaal . Per telefoon hadden wij al het een en ander van je gehoord zaterdag . Jammer dat wij al vertrokken waren . Maar je dieren hart staat weer open voor alle dieren die hulp zo hard nodig hebben .Ik weet zeker dat hij in Soesterberg weer een nieuwe kans krijgt .
    Liefs Cees en Trix.

  8. Marian - Piet schreef:

    Arme Pitou,
    Las Bordas zou zeker een paradijs voor hem zijn met zo’n warme mensen en nu mag hij gaan emigreren.
    Arme poes , maar hij weet niet beter.
    Het zijn zeker lieve mensen die nu voor hem gaan zorgen.
    Krijgt hij een terugkeer garantie ?
    Ik wou dat ik Pitou was, dan wist ik het wel.

Reacties zijn gesloten.