In de put, uit de put

Gisteren maakten we met hond Branca een wandeling door het dorp Meilhards waar ons gehuchtje deel van uitmaakt. We hadden niet veel tijd, later in de middag zouden er vrienden uit Nederland komen, en ik had nog wat te doen. We hadden even rondgekeken  op het appelfeest dat in de salle Polyvalente werd gehouden. Daar was de verkiezing van miss Corrèze gaande, en tevens de maaltijd die werd voorgezeten door de burgemeester.

We keken in het dorpje naar de huizen, waarvan er toch een aantal te koop staat. Midden op een achterafpleintje stond een oude waterput, nog een echte met een lattendeurtje ervoor. We bekeken de put. En toen hoorden we het, … een klaaglijk gemiauw, een ijl kattenstemmetje, en dat kwam uit … de diepte van de put.
Door het lattendeurtje tuurden we in het donker van de put, dat nog werd verhinderd door een groene varendek. Het gemiauw hield aan. We probeerden het deurtje te openen, maar dat bleek onwrikbaar. Een oude vrouw kwam aanschuifelen. “Wat is daar??”

We legden uit dat we een poes hoorden, en dat dat geluid uit de put kwam. Een tweede vrouw schoof aan, en werd door de eerste vrouw op de hoogte gebracht. “Germaine, een kat in de put!” De vrouwen keken geïnteresseerd toe. Twee Nederlanders die zich zorgen maakten om een kat in hun put, er zijn dagen dat er minder gebeurt in Meilhards.

We zijn een tijdje met schroevendraaiers aan de gang, maar de grendel, die aan de binnenkant van het deurtje zat, was verroest en zat muurvast. De vrouwen keken toe, we mochten zeker niets stukmaken. De put was van de gemeente, werd ons meegedeeld, erg diep en er zou zeker water instaan. We besloten de burgemeester raad te vragen, die nog aan zijn maaltijd zat. Bij de salle polyvalente legden we iemand van de organisatie het probleem uit. Hij zou de burgemeester om raad vragen. Op die manier waren we slechts indirect schuldig.
Eén les hadden we hier al snel geleerd, … haal een Fransman niet van zijn eten af. En dan de burgemeester :). Aanvankelijk leek hij niet gealarmeerd, maar mensen aan zijn tafel gingen vragen stellen, en uiteindelijk stond hij op. Hij ging zelf bij de put kijken. Martin reed met hem mee in de auto, ik volgde met onze auto.

Hij luisterde bij de put. Het klaaglijk gemiauw klonk ijl en ging door merg en been.
Bij ons dan.
De burgemeester vroeg zich duidelijk af hoe zich hieruit te redden. Hij beende weg naar de auto, riep dat hij meteen iemand ging bellen, en weg was hij. Tja. … MIAUW!!!
We moesten iets doen. Opnieuw met schroevendraaiers proberen de grendel te verschuiven, en daar ging de grendel, pieeeppp, heel langzaam schoof hij in de goede richting. De deur was open.

We trokken de varens die het zicht in de put belemmerden opzij, en keken opnieuw. Het gat was pikzwart. Vanuit de diepte klonk het opnieuw, en onafgebroken, MIAUW … het dier hoorde dat er iemand was, en hield niet meer op.
Maar wat nu? We sprongen in de auto en reden naar huis. Daar lieten we Branca achter, en gingen terug met touw, een emmer, zaklantaarn en zakjes katteneten. Bij de put schenen we naar beneden. Geen water, erg diep en dus nog erg donker, ondanks de zaklantaarn. Een donkere schim klaagde miauwend. Klein, dacht ik. Martin lichtte bij, ik deed voer in de emmer en liet deze aan het touw zakken. Ver in de diepte stond de emmer rechtop, en zag ik de schim zich oprichten. Het dier rook eten. Het lukte om de (witte) emmer te kantelen, en ik zag de donkere schim bij de emmer. ik voelde weerstand, het touw stond strak. Voorzichtig een stukje omhoog, de emmer was zwaar! Gauw inhalen, een spannende tocht van ca. 11 meter. Eenmaal boven hing een poesje half over de rand, het achterwerk hing buiten de emmer (!). Helemaal zwart, ca. 12 weken, uitgemergeld, verzwakt, en SNORREN, gered!!

Even geshowd bij de burgemeester, maar die was niet erg onder de indruk ;), gauw naar huis, waar bleek dat het diertje wilde eten, maar zich nauwelijks overeind kon houden, bij de eerste hap viel het om naast het etensbakje. Waarschijnlijk heeft het dier dagenlang onderin die put gezeten, het had niet nog een dag moeten duren. Broodmager, uitgedroogd, het was een hoopje ellende.
Het leek erop dat we er een zorgenkindje bij hadden, maar we waren eigenlijk niet van plan er een huisdier bij te nemen.
Maar, dat was voor later, eerst maar eens aansterken.

Inmiddels kwamen onze vrienden ook aan. Een van de eerste dingen die zij zeiden, “gaan jullie hem houden? Onze dochter wil graag een poesje” Hoe kunnen dingen samenvallen! Het diertje lag inmiddels prinsheerlijk in de poezenmand die we nog hadden, niet in staat om echt te lopen. Inmiddels een beetje gegeten, wat gedronken. Niet teveel, want langzaam opstarten. De toestand was niet best.

Het diertje wilde graag lekker warm op schoot zitten, en na een plasje op de bak te hebben gedaan, koos het een warm plekje voor de nacht.
De nacht werd alleen onderbroken door een indringend gesnor dat uit het uitgeteerde lichaampje opklonk.
Vandaag is het diertje zeker nog niet hersteld, maar wel iets beter, en ook al een beetje ondernemender. ’s Ochtends wou het niet eten, maar in de middag kwam de eetlust met gierende kracht terug, en loopt hij (is het een hij?) steeds in de keuken te gillen om eten.

We hebben hem de tijdelijke naam “Pitou” gegeven, waar hij al een beetje naar luistert ;). Morgen gaan we de dierenarts een onderzoekje laten doen, waarschijnlijk is alles in orde, maar het is goed er even iemand met kennis naar te laten kijken. En als alles goed is, gaat Pitou zaterdag op reis naar … Soesterberg. Pitou komt bijna bij ons om de hoek te wonen!

Wordt morgen vervolgd met de bevindingen van de dierendokter… blijf lezen.

Dit bericht is geplaatst in Diversen, Frankrijk allerlei, Onze huisdieren met de tags , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark de permalink.

4 reacties op In de put, uit de put

  1. Ingrid Deelen schreef:

    Wat goed gedaan door jullie! Pitou gaat nu vast een mooi leven tegemoet.
    Groetjes, Ingrid

  2. Ad Kapteijns schreef:

    wat een verhaal. Doorzetten loont. En “le chat” wordt een poes met goede vooruitzichten

  3. Wilmar Huizing schreef:

    Lang leve de kat!!! je kunt er toch niet omheen dat je weer een kat wil hebben…… 🙂
    groetjes Wilmar

  4. Marleen schreef:

    Geweldig Yvonne en Martin en eigenlijk wel een heel mooi poesje.

Reacties zijn gesloten.