Une belle histoire

Waar wij wonen, in een van de dunst bevolkte gebieden van Frankrijk, de Corrèze, kent iedereen elkaar. Verhalen worden meegenomen door schaapscheerders, de bakker die van dorpje naar dorpje rijdt, en niet te vergeten de postbode, die hier nog een echt sociale functie heeft. Daar waar het verhaal niet wordt overgedragen maken de mensen ze zelf. De mensen blijven boeien, de geschiedenis en de verhalen groeien.

Dus als wij iets zien, iets willen weten, dan is er altijd wel een antwoord bij onze buren te vinden. Nu was het ons opgevallen wanneer wij, van die kant afkomend, en onderweg naar ons gehuchtje, dat wij daar in het gehucht Mauloup (net bij ons over de grens in de Haute Vienne) een stoel zagen staan. Een stoel in een soort hutje, een aan een kant open afdakje. Gewoon, op een kleine driesprong, langs de kant van de weg.
Dus vroegen wij onze buurvrouw waarvoor die stoel daar stond. Het gehuchtje zelf ligt immers een stukje van de weg af, en kun je vanaf die plek nauwelijks zien. De buurvrouw vertelde dat het hutje was achtergebleven, nadat de zoon was vertrokken.
De oude moeder van de zoon was verlamd, en vereenzaamde in haar boerderij als haar zoon op het land werkte. Het is hier niet zo dat men in de ochtend even op de koffie komt, en van die drie andere boerderijen had ze kennelijk niet zoveel te verwachten.
De zoon timmerde het hutje, isoleerde deze aan drie kanten tegen de kou en de hitte met dikke stukken karton, plaatste er een stoel in en droeg zijn moeder de honderd meter naar het hutje. De moeder zat daar, en groette iedereen die langs Mauloup reed. De mensen stopten, vroegen wat zij daar deed, maakte een praatje en gingen weer verder. De moeder was zo enthousiast, dat de zoon haar elke dag naar de stoel droeg, waar zij groette en praatte.
De moeder werd ziek en overleed. De zoon was nu bevrijd van zijn zorgen, en verdween. Naar verluid is hij nooit meer in het gehuchtje gezien. Het hutje staat daar, als een monument voor “une belle histoire”, te wachten tot het, net als de boerderij, instort en wordt “teruggegeven aan de natuur”.
En iedere keer wanneer je er langsrijdt, heb je toch de neiging even je hand op te steken, naar die schim die je daar meent te zien zitten…

Het uitzicht vanaf de stoel

Dit bericht is geplaatst in Uncategorized met de tags , , , , , , , , , , , , , . Bookmark de permalink.

Één reactie op Une belle histoire

  1. Leny Langeweg schreef:

    Wat een prachtig verhaal, met aandacht gelezen.

Reacties zijn gesloten.