Een “gewone” woensdag

Ik vind het leuk om een beeld te schetsen van hoe we onze dagen hier doorbrengen, omdat we met enige regelmaat de vraag krijgen hoe het hier nu is. Mijn dag van gisteren gebruik ik even als voorbeeld, om een kijkje in ons leven hier te geven.

We werden gisteren wakker in onze spiksplinternieuwe slaapkamer. Achter de luiken is het al een drukte van belang, de haan van de boerin kraait, de honden blaffen, lammetjes mekkeren. Vogels houden een ochtendconcert. Dagelijkse geluiden dus. Op Martin’s telefoon een whats-app-berichtje, onze neef heeft een heel ernstig ongeluk gehad, maar vandaag zijn de berichten heel goed. De dag kan beginnen.
Slaapkamer-klaarDSC_0268 Om half acht komt onze eigen klussenier, een gouden vondst, wat zijn we blij met hem. Hij schuift even aan bij de ontbijttafel en drinkt een kop koffie mee. Dan gaat hij met het renoveren van het toilet door. Martin gaat Branca uitlaten, en even later komt de bakker, die 2 x per week in ons gehuchtje komt. Als ik bij het hek ben, komt de boerin ook aangelopen. De bakker wacht geduldig af, want er moet eerst worden begroet. Informeren hoe het gaat, 4 (!) zoenen, en dat een paar keer per dag. Dan kopen we ieder ons brood.

Ik kijk even bij het vogelvijvertje, en zie het kleine grut af en aan vliegen. Het wachten is op groter “wild” maar dit is al erg leuk om te zien. Blue tit on branch Ik loop ook even door ons bosje naar het moestuintje, en jawel, er komt al wat op. De radijsjes piepen boven de grond, en in de koude bak komt de Cosmea op. Ik loop terug langs de mini-Nectarineboom en zie dat de roze bloesem nu opengaat. Alleen het boompje is al mooi. We hebben inmiddels pruimen-, appel-, kersen- en nectarinebomen geplant. Bij mijn Franse droom hoorden fruitbomen.

Dan pak ik de fiets en rijd naar Meilhards, het dorpje waar ons gehucht bijhoort. We hebben vuilniszakken nodig, en die worden op het gemeentehuis verkocht. Meilhards heeft 525 inwoners, met een eigen gemeentehuis, waar burgemeester Jean Jacques Caffy de scepter zwaait. Vandaag is hij er niet, en staat alleen de stagiaire achter de balie. Ik koop mijn zakken, en het meisje maakt een enorme kwitantie met een flink aantal doorslagen, waarop ik mijn handtekening moet zetten voor de afname van twee rollen vuilniszakken. Dan ga ik nog even verder het dorpje in. Sinds een paar dagen heeft Meilhards weer een eigen kruidenier, een klein winkeltje dat toch nog een verrassend assortiment heeft. Ik heb niet echt iets nodig, maar vind toch dat je een dergelijk initiatief moet steunen, dus van tijd tot tijd zal ik er een boodschap halen. Sylviane, de winkelier rageert verheugt. Zelfs een buitenlandse heeft haar winkeltje gevonden! Ik koop (te) dure bananen.

Dan peddel ik rustig de 4 kilometer naar ons gehuchtje terug. De bruine Limousin-koeien staan loom kauwend te kijken naar dat vreemde voertuig.
French Limousin cows

Ik geniet van het landschap, de zon en de buizerds die hier bij elke bocht die je neemt opvliegen. Het is prachtig. Veel te snel ben ik terug, waar bij aankomst de honden van de buren, Coupie en Dzjaja volledig uit hun dak gaan. Ze zitten gelukkig achter een hek, want ze zouden graag die stalen ros te grazen  nemen. Nee, fietsen kennen ze hier niet.

Nicky is inmiddels op haar favoriete plekje buiten in de vensterbank gaan liggen.  Die geniet hier ook met volle teugen, het appartement is voorlopig vergeten.
Cat outdoor in sunIn de middag neemt de pijn vanuit mijn nek in mijn arm vervelend toe (iets te enthousiast getuinierd vrees ik) en gaan we naar de apotheek om een pijnstiller te kopen. Mijn zware pijnstillers, in een hoge dosering, heb ik thuis laten liggen, stom stom stom. In Nederland wordt over deze pijnstiller door de arts al redelijk moeilijk gedaan, maar hier voltrekt zich een wonder. Eigenlijk heb ik een recept nodig, maar vooruit, voor deze keer. En daar ligt het felbegeerde doosje op de toonbank, en rekenen wij 3,10 euro af (!). Hoe is het mogelijk.

Als we terugkomen, dan is onze klussenier ook toe aan een afsluitend drankje, een biertje. Het is half 6, maar het zonnetje is nog warm dus we gaan buiten zitten. Buurman gaat zijn schapen binnenhalen, en doet dit met een bordercollie. Vanaf ons terras zien we hoe de hond op een geweldige manier, met maar weinig commando’s, alle schapen en lammetjes de stal in laat gaan. Ze slapen binnen, want de nachten zijn nog koud, en er zitten nog heel kleine lammetjes tussen. Als de staldeur dicht is, nodigen we buurman uit voor een aperitief. Hij schuift gezellig aan, en laat zich de pastis goed smaken. We worden uitgenodigd om zaterdag naar een dorp in de buurt van Limoges te komen, waar een dierenmarkt (concours d’animaux) wordt gehouden, en hij met een paar van zijn mooie rasschapen (Rouge d’ Sud-Ouest) aan een tentoonstelling meedoet. We zijn dan ook welkom om mee te eten. Dat wordt voor mij als vegetariër nog een uitdaging vrees ik in dit vleesverslindende Frankrijk. Maar ik wil dit niet missen, dus ik zie wel. Martin eet waarschijnlijk voor twee ;),

Als we weer binnen zijn, sluiten we de luiken. De dag is voorbij.

Dit bericht is geplaatst in Ons huis in de Corrèze, Uncategorized met de tags , , , , , , , , , , . Bookmark de permalink.

2 reacties op Een “gewone” woensdag

  1. Ad Kapteijns schreef:

    Geweldig, helemaal herkenbaar. en dat schrijf ik op vrijdagmorgen; buiten is het 7 graden en het regent flink. De voorjaarsbloemen in de tuin kondigen het voorjaar aan, maar het is nog lang niet zover hier. Douce France; nog even en wij komen er aan.

  2. Marian - Piet schreef:

    Hoi Ivonne en Martin,
    Een “gewone woensdag “en dit ritueel blijft zich herhalen in al zijn varianten die de jaargetijden blijven bieden .
    Wij hielden van dit plekje , vele jaren en vele dagen en nooit werd het een sleur.
    Al lezende komen de kriebels…. echter dit is voor ons helaas passé.
    Maar…onze droom wordt door jullie voortgezet.
    We zien jullie lopen door het bosje , fietsen naar Meilhards , het toeteren van de bakker en op jullie werkelijke prachtige slaapkamer horen wij de bekende ochtendgeluiden.
    Blijf genieten van al dit moois en tot……..ooit !!!!
    Groetjes,
    Marian – Piet

Reacties zijn gesloten.