Schaapje schaapje , …

Gisteren was het een hete, zonovergoten dag. Martin was al vroeg met de buurman vertrokken naar een schapenmarkt en na zelf de ochtend in de fotostudio te hebben gewerkt, besloot ik met hond Branca een flinke wandeling te gaan maken. Fotocamera mee, en een fles water, en daar gingen we.
Vergezichten, waar je maar keek. Groene heuvels, al of niet met de bekende bruine Limousine koeien.
Ik liep aanvankelijk stevig door, maar voor ons oudje werd het te zwaar, dus paste ik mijn snelheid aan. Na een stuk over kleine weggetjes te hebben gelopen, waar ik ook na bijna een uur te hebben gelopen nog steeds helemaal niemand was tegengekomen, ging ik een karrenspoor in, terug richting ons gehuchtje.
Boven op de heuvel klonk een klagelijk geblaat. Na even zoeken tussen de begroeiing langs het hek ontdekte ik een schaap. Ogenschijnlijk was er niet zoveel mis, maar nadere beschouwing leerde dat het dier met de kop in het hek vastzat, en dat het ijzerdraad zeker twee-dubbel om de keel zat gedraaid. Slik, en in de wijde omgeving was niemand te zien. Ik probeerde het ijzerdraad open te buigen, maar het dier begon hierop gorgelende geluiden te maken.
Hier deed ik met een basisuitrusting van een fotocamera en een fles water niet veel! Het dier kon met de kop bij de grond, en ik gaf een paar flinke handen vers gras, waar gretig gebruik van werd gemaakt.
En dan naar huis, wat met Branca’s tempo zeker nog een dik halfuur lopen was! Ik probeerde wat sneller te lopen, maar Branca werd het teveel en ze ging vol in de remmen, dus moest ik mij noodgedwongen aanpassen.
Eenmaal thuis hond water gegeven, een kniptang in de tas, en terug met de auto, in ieder geval tot aan het begin van het karrenspoor.
Het dier stond er nog, met de achterpoten weggezakt in een natte drab van poep en pies. Gezien de situatie stond het dier er al een tijdje, mogelijk zelfs al vanaf gisteren! Bevrijden was met de tang een peulenschil, en na even te wankelen hervond het dier haar evenwicht. Daar ging ze, op zoek naar haar vriendinnen die zich onderaan de heuvel hadden verzameld.Ik vouwde het hek weer een beetje dicht, en bedacht mij dat een cabaretier in Almelo het had over een stoplicht dat dan eens op rood stond en dan weer op groen, en dus was er altijd iets te doen. Hier is niet eens een stoplicht, maar “never a dull moment”.  In de verte liep “mijn” schaap, roepend naar haar medeschapen. Ik nam mij voor aan de basisuitrusting een tangetje toe te voegen.
Tevreden keerde ik om, en daalde de heuvel weer af, naar de auto. Klus geklaard.

Geplaatst in Natuur in Frankrijk | Getagged , , , , , , , , , , , , , | 2 Reacties

Une belle histoire

Waar wij wonen, in een van de dunst bevolkte gebieden van Frankrijk, de Corrèze, kent iedereen elkaar. Verhalen worden meegenomen door schaapscheerders, de bakker die van dorpje naar dorpje rijdt, en niet te vergeten de postbode, die hier nog een echt sociale functie heeft. Daar waar het verhaal niet wordt overgedragen maken de mensen ze zelf. De mensen blijven boeien, de geschiedenis en de verhalen groeien.

Dus als wij iets zien, iets willen weten, dan is er altijd wel een antwoord bij onze buren te vinden. Nu was het ons opgevallen wanneer wij, van die kant afkomend, en onderweg naar ons gehuchtje, dat wij daar in het gehucht Mauloup (net bij ons over de grens in de Haute Vienne) een stoel zagen staan. Een stoel in een soort hutje, een aan een kant open afdakje. Gewoon, op een kleine driesprong, langs de kant van de weg.
Dus vroegen wij onze buurvrouw waarvoor die stoel daar stond. Het gehuchtje zelf ligt immers een stukje van de weg af, en kun je vanaf die plek nauwelijks zien. De buurvrouw vertelde dat het hutje was achtergebleven, nadat de zoon was vertrokken.
De oude moeder van de zoon was verlamd, en vereenzaamde in haar boerderij als haar zoon op het land werkte. Het is hier niet zo dat men in de ochtend even op de koffie komt, en van die drie andere boerderijen had ze kennelijk niet zoveel te verwachten.
De zoon timmerde het hutje, isoleerde deze aan drie kanten tegen de kou en de hitte met dikke stukken karton, plaatste er een stoel in en droeg zijn moeder de honderd meter naar het hutje. De moeder zat daar, en groette iedereen die langs Mauloup reed. De mensen stopten, vroegen wat zij daar deed, maakte een praatje en gingen weer verder. De moeder was zo enthousiast, dat de zoon haar elke dag naar de stoel droeg, waar zij groette en praatte.
De moeder werd ziek en overleed. De zoon was nu bevrijd van zijn zorgen, en verdween. Naar verluid is hij nooit meer in het gehuchtje gezien. Het hutje staat daar, als een monument voor “une belle histoire”, te wachten tot het, net als de boerderij, instort en wordt “teruggegeven aan de natuur”.
En iedere keer wanneer je er langsrijdt, heb je toch de neiging even je hand op te steken, naar die schim die je daar meent te zien zitten…

Het uitzicht vanaf de stoel

Geplaatst in Uncategorized | Getagged , , , , , , , , , , , , , | Één reactie

Studio in Franse Limousin te huur

Onze studio in de Franse Limousin (departement Corrèze) is te huur. We hebben de bovenverdieping van onze schuur om laten bouwen tot een comfortabele 2-persoons studio. Deze studio meet 40 vierkante meter, en is prima geschikt voor 2 personen. Er is een badkamer met douche, wastafel en toilet.  Er zijn 2 1-persoonsbedden die dmv een topmatras zijn samengevoegd tot een 2-persoonsbed, maar indien gewenst eenvoudig uit elkaar zijn te schuiven.
Er staat ook een bedbank, die middels een eenvoudige handeling tot een royaal 1-persoonsbed is om te bouwen. Maar, dat maakt de studio wel erg klein.

Het geheel is een frisse, kleurige ruimte geworden.

Aan de overkant van de schuur is een zitje gemaakt, waar het prima buiten zitten is.

Lokatie

Het is in een piepklein gehuchtje, Regio Limousin, Departement Corrèze. De Corrèze staat bekend als een van de meest landelijke gebieden van Frankrijk. Hier is het buitenleven nog echt onbedorven. In het gehuchtje komt 2 x per week een bakker, en daarmee zijn ook alle voorzieningen besproken.
Supermarkten zijn op ca. 25 kilometer afstand.

Wat is er te doen?
Rust, ruimte, bruine Limousin-koeien, groene heuvels, vergezichten. In het hoogseizoen zijn er veel zgn. eetmarkten in de hele regio, gezellige evenementen waar je eet aan lange tafels met toeristen, maar ook de lokale bevolking. Producten uit de regio worden hier direct verkocht en gegeten. Op een klein half uur rijden is een geweldig stuwmeer, waar het met warm weer goed verblijven is.
Het is een prachtig wandelgebied. Er wordt ook gefietst, maar dan voornamelijk wielrenners die van een uitdaging houden. Maar een elektrische fiets doet hier wonderen.

Geluidsoverlast
Schapen, honden en kippen 🙂

Voorzieningen
Oven, koelkast, (Senseo)-koffiemachine, waterkoker, 4-pits-kookplaat, radio. Internet (via satelliet, niet altijd stabiel, en niet geschikt om beeld etc. te streamen)

Kosten
Maanden mei, juni, september en oktober 250 euro per week
Maanden juli en augustus 300 euro per week
De huurprijs is inclusief gas, water en licht, en linnengoed.
Eindschoonmaak (verplicht) 25 euro
Borgsom 150 euro, huisdieren in overleg.

Geplaatst in Ons huis in de Corrèze | 2 Reacties

Creativiteit in de Franse Corrèze

In 2016 zijn we, direct na de zomer, begonnen met onze “bijgebouwen”. De woning was net klaar, dus de tijd was rijp. Onze bijgebouwen bestaan uit een schuur en een broodoven (of bakhuisje, als je daar meer van wilt weten, kijk dan hier: bakhuisjes).  Onze broodoven was behoorlijk ingestort, de ronde oven was weg, evenals een flink deel van de muren, en het leistenen dak was niet alleen grotendeels ingestort, maar ook levensgevaarlijk voor vallende leitjes. We moesten dus kiezen, renoveren, of afbreken, volgens onze makelaar.
Ondanks dat het er natuurlijk heel Frans en rustiek uitzag, besloten we tot renovatie. En omdat onze moestuin direct achter het huisje ligt, en de bamboe naast het huisje behoorlijk woekerde, hebben we eveneens besloten om ook dat weg te halen. Maar wat bleek het een klus te zijn!

Deze week was het grote moment, het gerenoveerde huisje is in gebruik genomen als ateliertje, met als binnenmaat ca. 3 x 3 meter. En het is prachtig geworden! Dit mag je nu met recht een “bijgebouw” noemen. De oven was niet te renoveren. Of, anders gezegd, dat zou gewoon te duur zijn geworden. Het ronde deel is dus min of meer geëlimineerd, het is een soort peperkoekhuisje geworden. Maar een kittig huisje, dat een blikvanger in ons gehuchtje is geworden. Ondanks de beperkte binnenafmeting, is het goed werkbaar als ateliertje, ik heb niet zoveel ruimte nodig. Naast het huisje is een prachtige trap gemaakt naar de moestuin toe. In het huisje staat een trap naar een kleine vide, bruikbaar als wat extra bergruimte. Klein, omdat het dakraam en het zijraam nu hun licht onbeperkt naar beneden kunnen laten vallen. Het interieur is net af, en hier en daar zijn nog wat vochtige plekken. Met een klein elektrisch kacheltje had ik het vanochtend ondanks de lage buitentemperatuur al snel op aangename temperatuur, en ook goed voor de droging natuurlijk. Het is de bedoeling dat ik er zowel ga tekenen als schilderen, daar is dus ook genoeg ruimte voor met een fijne werktafel. Ik heb het plan mij zoveel mogelijk te laten inspireren door de prachtige omgeving van de Franse Corrèze, in de Limousin. Ik ben alvast HEEL dicht bij huis begonnen, onze broodoven stond model voor dit schilderij:

Geplaatst in Frankrijk allerlei, Ons huis in de Corrèze | Getagged , , , , , , , , , , , , , , , | 16 Reacties

Onze Nicky

nicky

Geplaatst in Uncategorized | 4 Reacties

Ons Privé-riool … de septic tank

Het is inmiddels 7 november, en we zijn nog steeds in Frankrijk. Nou had men er ons al voor gewaarschuwd zeker niet in oktober weg te gaan, want dat zou van oudsher een prima maand zijn qua natuur en weer. Daar heeft men geen ongelijk in gekregen, we hebben een geweldige oktobermaand gehad. Maar nu zouden we dan toch wel in Nederland zijn. En ja, dat willen we eigenlijk ook. Maar het huis was helemaal klaar, de bijgebouwen moesten nog. De zomerstop qua bouw duurde erg lang, en de “zooi” buiten is/was enorm.
Sinds een aantal weken echter zijn de werkzaamheden met dubbele kracht opgepakt, en het zou toch wel zonde zijn dat nu af te breken door naar Nederland te gaan… dus we blijven nog even!

Vanuit Nederland bereikt ons regelmatig de vraag “hoe ver de werkzaamheden nu zijn”. Dat is lastig, omdat alles door elkaar loopt. Ik beperk me dus nu maar even tot ons riool ;), niet onbelangrijk. Dit riool, dat hier op het platteland in Frankrijk bestaat uit een enorme tank, met een ingenieus buizenstelsel en filtersysteem, met als resultaat schoon gefilterd water dat ergens in de tuin wegloopt, bleek niet “conform” te zijn.

Al vanaf het voorjaar lag de tuin open omdat deze septic tank, zeg maar ons “privé-riool” dus niet conform de voorschriften bleek. Nou is dat in Frankrijk al gauw, want de regels worden elke paar jaar veranderd. Maar wij waren nu wel de klos, want ons toekomstige gastenverblijf bevindt zich aan de overkant van het weggetje, en dit moest worden aangesloten op de bestaande tank.
tuin-septic-tankdsc_5067_1
Dus vergunning aangevraagd hiervoor, en ja, dan komt dus die man die komt controleren. En de 1e regel was duidelijk, ALLES moest worden uitgegraven, anders kon hij het niet zien. Tja. En het kon pas dicht als hij had gezien dat het gastenverblijf er correct op was aangesloten, EN we de extra bepalingen die hij ter plekke opsomde hadden aangebracht. Dus hebben we maanden met een duinlandschap gezeten. En wat bleek die tank een werk met zich mee te brengen!
De weg moest open voor de buizen die naar de overkant moesten (en meteen waterleiding en internet er onderdoor).
straatopenDe buurman schrok daar zo erg van, dat hij het gemeentehuis belde met de vraag of dat wel goed was (en ja, dat wisten wij, dat maakte deel uit van de vergunning). Binnen 10 minuten was de burgemeester ter plekke, burgemeesterom iedereen gerust te stellen en een borreltje bij de buren mee te pakken.fosse-septicdsc_6164
Toen de buizen eenmaal onder de weg lagen, kon de puzzle worden gelegd, van en naar de septic tank, het vetfilter (!) en zo nog wat onderdelen.
buizen
Toen dit klaar was, kon de controle-mijnheer weer langskomen.
controleMijnheer was bijna blij, maar miste nog iets, er moest nog een ontluchtingsbuis worden aangebracht, en tja, die moest uiteindelijk boven het huis uitkomen. Bah!
Dus een nieuwe aansluiting gemaakt met een 10 cm. dikke buis, en daar foto’s van gemaakt voor de controle-mijnheer, daar zou hij genoegen mee nemen. ontluchting1De buis loopt langs het huis, en gaat dan naar boven, om boven het dak uit te komen. Deze laatste buis is afgelopen week aangelegd, niet erg mooi, helaas, maar wel hebben we het certificaat van “conformiteit” inmiddels binnen.
ontluchting2
Inmiddels is ook de straat door de gemeente gerepareerd, er kwam een autootje met asfaltkorrels, die werden in de geul gegooid (koud). straat-open2
Daarna heeft het autootje er een aantal keer overheen gereden, steeds 10 cm. opschuivend. Zo eenvoudig kan het dus zijn 😉 straat-open3
Dit is nou zo’n voorbeeld van een klus waar HEEL VEEL werk in is gaan zitten. En uiteindelijk ZIE je er niks van. Dus ja, er wordt hard gewerkt, maar niet alles draagt bij aan ons droomhuisje 😉
Ik zal op deze manier ook de andere klussen beschrijven, zo zijn jullie goed op de hoogte, ook van alles wat je NIET meer ziet … maar dit is dus klaar.

Geplaatst in Ons huis in de Corrèze | Getagged , , , , , , , , | 3 Reacties

Onze oude maaimachine

Bij de aanschaf van het huis behoorde ook een maaimachine. Een stevig verroest apparaat, waar Martin graag afstand van zou doen, want niet bepaald een sierstuk, en behoorlijk groot. Maar ik zag er een decoratieve maaier in, dus nog maar even wachten 😉

Eerst maar eens naar het merk gekeken. Het is een originele Adriance, Platt & Co. type no 5. adriance-maaierdsc_5922Lang leve het internet, zie Rise of Adriance, Platt & Co.
Tot onze verbazing is deze roestige machine ongeveer uit 1904, en zijn er in Amerika echte verzamelaars van dit soort apparatuur.
adriance-maaierdsc_5934
Dat laat natuurlijk wel even twijfelen, ga ik een collectors-item verknoeien door te schilderen? Maar hij zou er toch wel erg van opknappen. Op de website van de verzamelaars stond deze illustratie die in 1904 voor de folder was gebruikt.

Illustration courtesy Sam Moore

Illustration courtesy Sam Moore

Oorspronkelijk was de maaier dus rood, en zoals ik na bewerking met een staalborstel ontdekte, met blauwe onderdelen. adriance-maaierdsc_5926De wielen waren nog een beetje crèmekleurig, en dat bleek origineel te zijn. Maar roest vormde toch wel het hoofdbestanddeel van de machine adriance-maaierdsc_5933
Eerst maar eens gezocht naar een middel om een roestige machine mee te verven. Dat werd Hammerite, waarmee roest direct oververfbaar is. Maar, hoe ik ook zocht, in Frankrijk kon ik het via het internet niet vinden. Dus ik heb 3 blikken via Ebay op de kop getikt, twee blikken donkergroen en een blik crèmekleurige verf. De verf moest uit Engeland komen, en dat nam een paar weken in beslag. Maar deze week kon ik dan aan de slag. adriance-maaierdsc_6083. Eerst schoongeboend met een staalborstel, daarna met een stofzuiger alle hoekjes en gaatjes waarin veel zand en blaadjes zaten uitgezogen. Dan na stoffen met een stoffer, en dan, aan de gang.
Eerst het groen. Het bleek lastig en bewerkelijk om van elk staafje en verbindingsstukje alle kanten te bereiken. , en het werken op de grond maakte het niet comfortabeler. Maar het resultaat werd langzaam aan zichtbaar, bij elke streek werd hij mooier!adriance-maaierdsc_6085

En daar staat hij dan, ons pronkstuk ;), een echte Adriance, Platt & Co, 114 jaar oud, in een nieuw, comfortabel groen jasje :). En nu eens kijken of deze blog ooit nog een reactie uit Amerika oplevert …adriance-maaierdsc_6089
adriance-maaierdsc_6088

Geplaatst in Ons huis in de Corrèze | Getagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 2 Reacties

Ons huis is geopend, en we gaan door …

We hebben een paar weken rust gehouden, leuke dingen gedaan, mensen ontmoet en vooral genoten van het prachtige weer hier. Maar het is tijd om weer verder te gaan, rust roest hè 🙂 ?
2016 opening huisDSC_5865
Afgelopen vrijdag hebben we in klein comité de opening van ons huis gevierd. We hebben voor deze gelegenheid onze vrienden in het gehuchtje uitgenodigd, onze buurvrouw, en haar zoon en dochter. Deze buren zijn voor ons heel belangrijk, en heel behulpzaam, en daar zijn we graag zuinig op! Onze buurvrouw, die wij gekscherend “de koningin van het dorp” noemen, heeft de opening verricht, en het lint doorgeknipt. 2016 opening huisDSC_5866
Daarna is natuurlijk uitvoerig ons huis bewonderd, dat van boven tot onder flink onder handen is genomen. En vervolgens werd het nog heel gezellig, en hebben we nog veel gepraat over alles wat is gedaan, en nog gaat gebeuren. Het Frans gaat gelukkig steeds beter, het zal grammaticaal nog niet kloppen, maar ik kan mij inmiddels gelukkig goed verstaanbaar maken.
En vandaag is het werk hervat, want we hebben ook nog “bijgebouwen” 😉

Het broodhuisje (de four-a-pain)  wordt gerenoveerd, en er komt een trap van natuursteen naar de moestuin. Daarvoor, en ook omdat het vreselijk woekert, moet de bamboe wijken. 2016 bambooDSC_5873Jammer want het staat beslist decoratief, en we zullen eraan moeten wennen als het weg is, maar het is absoluut noodzakelijk, de wortels tillen het  broodhuisje bijna op! Ook de buren zijn hier blij mee, hun moestuin grenst aan de onze, en ook zij hebben last van de wortels.
Martin was al begonnen het het leeghalen van het broodhuisje, 2016 broodhuisjeDSC_5852 waar stenen van tientallen jaren lagen, omdat met name de oven en de achterkant behoorlijk zijn ingestort. Deze voormalige broodoven wordt netjes gemaakt, met een nieuw dak, ramen en deur.
Wat ook gaat gebeuren, er komt een zgn. carport voor de caravan naast de schuur, en de schuur zelf krijgt een betonnen vloer, en een nieuwe bovenverdieping, waar een studio voor onze gasten wordt gerealiseerd.
Terwijl ik dit schrijf, hoor ik de graafmachine de grond verplaatsen om de vloer van de carport gelijk te maken, en heeft zojuist onze best groeiende druif ruimte moeten maken (slik) voor deze carport :(. Nou ja, we krijgen er straks iets heel moois voor terug… wordt dus vervolgd!
2016 Schuur en broodhuisjeDSC_5875

Geplaatst in Ons huis in de Corrèze | Getagged , , , , , , , , , | 2 Reacties

Onze keuken is klaar!

Toen we nog geen huis in Frankrijk hadden, keken we uiteraard naar advertenties van makelaars. En advertenties, en meer… en bij die advertenties stonden foto’s. Eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat er vaak vreselijke foto’s bij die advertenties staan. Onscherp, genomen met de telefoon, vaak met de afwas nog op het aanrecht. Maar soms, heel soms waren er foto’s die de aandacht trokken. En dat, … waren altijd foto’s met een kleurige keuken. Kennelijk was het ooit mode in Frankrijk om kleurige tegeltjes boven het aanrecht te doen. En DAT wilde ik. Dus bij die huizen bleef ik altijd wat langer hangen.
Maar toen kochten we dit huis. En dit huis had geen gekleurde tegeltjes. De keuken was wat de Fransen “landelijk” noemen. Nog steeds worden deze keukens gekocht in Frankrijk. Degelijke, massief houten kastjes. Maar ja…
keuken-bruinWe besloten voorlopig de keuken zo te laten, en ons te concentreren op de bovenverdieping. Maar, al snel kwamen we tot de ontdekking (er zat geen vaatwasser in, en de diepte van de kastjes liet dat ook niet toe) dat we toch een andere keuken wilden. Dus vele ruwe handen en kloofjes verder werd er begonnen aan DE KEUKEN. Het was een zoektocht naar de gekleurde tegeltjes die kennelijk al lang niet meer in de mode waren, afgaand op het assortiment van de bouwmarkten. Maar gelukkig, op de website van Castorama vonden we kleine, kleurige tegeltjes.
Na het (ja, een voor een) uitzoeken in de winkel vroegen wij een medewerkster ze voor ons in te pakken, en een bon te maken voor bij de kassa. Ca. 600 kleine tegeltjes, die zij allemaal op kleur moest scannen :). Het deed haar verzuchten of we alsjeblieft, alsjeblieft de volgende keer de keuken in één kleur wilden maken 🙂
Maar ze zitten erop, én we hebben de indeling van de keuken veranderd. Er is geen bar meer die het keukengedeelte scheidt van het eetgedeelte, het is nu één grote woonkeuken geworden.
Het was nog een toer om de tegeltjes kris-kras op de muur te krijgen, met name om te voorkomen dat er ergens een terugkerend patroon ontstond. Michael, onze keukenexpert 😉 wilde ze graag aangereikt krijgen. Het werd dus teamwerk …
Maar allemensen, wat is het mooi geworden! keuken04 Compleet met een enorme koelkast voor iedereen die een drankje bij ons wil komen drinken, Een prachtig en vooral groot fornuis, waar met gemak 5 broden tegelijk in de oven passen, en een ruimte, geweldig! keuken03 Over een paar dagen staat ook de houtkachel in de schouw die we helemaal hebben uitgebikt. De schouw was verstopt achter een inserthaard die wat onvolkomenheden had, dus ook dat hebben we aangepakt. keuken-haard

Als finishing touch heeft Martin de houten trolley die in de keuken stond aangepakt. Bovenop zaten witte tegeltjes. Driemaal raden wat daar nu op zit 🙂
komkommers

Tja, alles is een kwestie van smaak, maar wij zijn hier heel erg blij mee. Het is een keuken geworden om vrolijk van te worden, en dat is nou precies waarom we in Frankrijk zijn gaan wonen!

Geplaatst in De Franse keuken, Ons huis in de Corrèze | Getagged , , , , , , , , , | 6 Reacties

Groenten in onze tuin

Bij de bezichting van dit huis met de makelaar was het al meteen duidelijk, het braakliggende stukje tuin achter de schuur en het broodhuisje moest de moestuin worden. Dat bleek eenvoudiger gezegd dan gedaan. Het gereedmaken van de grond voor moestuin-doeleinden is echt de grond terugveroveren op de natuur. Met name de wortels van de bamboe die in de omgeving groeit uitgraven blijkt een enorme klus. Maar, het lukt, meter voor meter, en dat wat schoon is, wordt meteen ingezaaid en ingeplant.
Het is een kleine tuin, maar er staat een keur aan groenten en fruit in. Vandaag hebben we op de markt nog een meloenenplant gekocht. Veel verschillende soorten bonen, klimmende en lage, kolen, aubergines en courgettes, verschillende soorten sla en andijvie, pepers en paprika’s, bietjes en worteltjes, druiven, bessen, bramen, aardbeien en kiwi’s. Die kiwi’s, mooi geplaatst langs de zijkant van de schuur,  die zorgden nog voor een verrassing.  Ze zijn geplaatst in de veronderstelling dat het struiken/bomen waren, maar tot mijn verrassing strekken ze allemaal tentakels uit. Ze willen KLIMMEN :). Morgen krijgen ze stokken ;).Er staan 2 kunststof kasjes, een voor pepers en paprika’s, en een voor tomaten. De buurvrouw heeft uitgelegd dat zonder kasje alle tomaten in groei achterblijven door temperatuur en ziekten. En achterblijven, dat willen we niet, want met deze moestuin worden we hier in het gehucht inmiddels wel voor vol aangezien. De buurvrouw houdt nauwlettend in de gaten wanneer er wat in de grond gaat (volgens haar alles te vroeg).Wat ze duidelijk bizar vindt is dat ik bramen heb geplant, terwijl zij ze met moeite kan uitroeien bij haar moestuin. Maar dit zijn grote, zoete bramen zonder doornen, heb ik uitgelegd. Daarop werden de schouders opgehaald, bramen zijn bramen 🙂

We eten inmiddels radijsjes en aardbeien uit de tuin, en er komt dus nog veel meer aan, maar het vraagt veel werk.  Dus als jullie denken dat wij hier op onze Franse lauweren rusten, er wordt hard gewerkt. Echt waar, het is zwaar, een huis op het Franse platteland 😉

Geplaatst in Ons huis in de Corrèze | Getagged , , , , , , , , , | Één reactie