Brand in de Haute-Vienne

We waren in de moestuin aan het werk, zoals vaker bezig met het weghalen van bamboe-wortels. Dan ontdekten we een zwarte rookpluim die boven de huizen uitkwam. Het leek niet zo ver weg, en het was volgens Martin iemand die autobanden verbrandde. Het leek mij sterk. Zoveel rook?
We dachten dat het dichtbij was, en liepen naar de rand van het gehucht. Daar bleek dat het verderop was. Niet heel lang geleden is hier in de omgeving een boerderij afgebrand met alle vee nog op stal.
We besloten te gaan kijken en pakten de auto. De rook kwam echter maar gestaag dichterbij, de oorzaak bleek uiteindelijk 20 kilometer verderop te liggen, in het plaatsje Meuzac in de Haute-Vienne.
Niks autobanden, er stond een fabriek in brand, Minerva oil, en er kwamen kolkende zwarte wolken boven het stadje uit.We liepen naar de bron van de wolk toe. Desgevraagd vertelde een oude vrouw dat het een fabriek was van smeermiddelen voor auto’s, dat er een loodgieter aan het werk was geweest die kennelijk vuur had veroorzaakt, en dat deze brand daar het gevolg van was.  Deze loodgieter is dood. En dat maakt dan alles anders. Iemand heeft het leven gelaten tijdens het werk!
Intussen kolkten de wolken gitzwarte rook nog steeds naar boven. Er was veel brandweer op de been, maar het was duidelijk dat het gevaarlijk was, je kon doorlopend de drums met olie horen ontploffen. Daarbij in de buurt komen zou een zelfmoordpoging zijn!De rook zorgde ter plekke bijna voor een zonsverduistering. Het was beangstigend om te zien.

Inmiddels is het 5 uur later, en de zwarte wolken van 20 kilometer ver hangen nog steeds in de hemel, het vuur laait nog hoog op, horen we op de radio.


In de hemel, boven onze tuin, bij de laatste zonnestralen, hangt een zwarte sluier.
Een rouwsluier. Want er is tenminste één gezin waar vanavond vader/zoon niet thuiskomt.

Meer lezen, zie in de Montagne

Geplaatst in Diversen, Frankrijk allerlei, Uncategorized | Getagged , , , , , , , , , , , , , | Reacties uitgeschakeld voor Brand in de Haute-Vienne

In de put, uit de put (2)

En dan is het zover, de kleine Pîtou gaat naar de dokter in het Franse Uzerche. Gelukkig waren alle spullen van Nicky, onze vorig jaar gestorven kat er nog, dus dat kon allemaal op de veilige manier.
Inmiddels hebben we geleerd dat Pîtou een voorbeeldige reiziger is. Al direct viel hij/zij (?) in slaap, om pas bij de dierenkliniek weer wakker te worden. Dat belooft dus geen problemen voor de grote terugreis naar Nederland. We deden ons “put-verhaal” bij de dokter. Daarop heeft hij Pîtou grondig onderzocht. De conclusie was: erg verzwakt, nog enigszins uitgedroogd, want de oogjes lagen nog wat diep. Veel te mager, ca. 12 tot 14 weken oud. Vlooien. Zijn nageltjes zijn afgesleten door de pogingen naar boven te klimmen. En er was geen sprake van een eerder ingebrachte chip. Oh, en het is een jongetje 🙂
Wat wilden we precies?
Nou, alles wat nodig is om het dier een gelukkig en lang leven te laten hebben natuurlijk…

Dus, vaccinatie, chippen, iets tegen wormen en vlooien … ach, de kleine Pîtou. Maar het was een kanjer! Hij heeft werkelijk geen kik gegeven, alsof hij voelde, dit heb ik allemaal nodig, en verdiend na al mijn ontberingen! De holle naald waarmee de chip werd ingebracht was werkelijk enorm vergeleken bij de kleine Pîtou. De dierenarts waarschuwde dat die even pijnlijk zou zijn, maar ook die naald doorstond de kleine kanjer moedig. Een Franse chip, geldig in alle Europese landen. Daar kan Pîtou nog eens mee opscheppen bij de toekomstige vrienden in de Nederlandse buurt! Na alle medische toestanden mocht hij even uitrusten en begon het enorme papierwerk. Zo’n klein jochie, en zoveel registratie! Maar toen we naar huis gingen, was het dan ook allemaal in orde, een volledig ingevulde eigendoms-registratie voor de chip, en een heus paspoort. Frans, jawel!

Dat was allemaal gisteren. Vandaag komt hij bij. Hij eet als een polderwerker, op advies van de dierenarts veel, maar in kleine porties. volledig zindelijk, alles gaat netjes op de kattenbak. Voor buiten is (nog) geen belangstelling, voor spelen ook nog niet. Maar dat gaat zeker komen, er begint ook al een voorzichtige belangstelling voor de omgeving op te komen.
Hij is nergens bang voor, niet voor mensen, niet voor honden, niet voor de stofzuiger. Hij zit graag op schoot, slaapt in bed tegen mij aan (hij moet van de dierenarts lekker warm worden gehouden 🙂 ) en snort alsof zijn leven ervan afhangt. En hij wil natuurlijk eten, als je naar de keuken loopt, gaat hij even gezellig mee.
Een grote jongen, Pîtou, volgens zijn paspoort geboren op de nationale feestdag 14 juli. Een kanjer, die zijn aanwezigheid op deze aardbol dubbel en dwars heeft verdiend. Zaterdag gaat hij op reis naar zijn nieuwe vaderland.

Volgens onze buurvrouw komt het voor dat mensen ongewenste katten in putten gooien. Maar, DAT zal toch niet waar zijn …?

Geplaatst in Frankrijk allerlei, Onze huisdieren | Getagged , , , , , , , , , , , , , , , , | 8 Reacties

In de put, uit de put

Gisteren maakten we met hond Branca een wandeling door het dorp Meilhards waar ons gehuchtje deel van uitmaakt. We hadden niet veel tijd, later in de middag zouden er vrienden uit Nederland komen, en ik had nog wat te doen. We hadden even rondgekeken  op het appelfeest dat in de salle Polyvalente werd gehouden. Daar was de verkiezing van miss Corrèze gaande, en tevens de maaltijd die werd voorgezeten door de burgemeester.

We keken in het dorpje naar de huizen, waarvan er toch een aantal te koop staat. Midden op een achterafpleintje stond een oude waterput, nog een echte met een lattendeurtje ervoor. We bekeken de put. En toen hoorden we het, … een klaaglijk gemiauw, een ijl kattenstemmetje, en dat kwam uit … de diepte van de put.
Door het lattendeurtje tuurden we in het donker van de put, dat nog werd verhinderd door een groene varendek. Het gemiauw hield aan. We probeerden het deurtje te openen, maar dat bleek onwrikbaar. Een oude vrouw kwam aanschuifelen. “Wat is daar??”

We legden uit dat we een poes hoorden, en dat dat geluid uit de put kwam. Een tweede vrouw schoof aan, en werd door de eerste vrouw op de hoogte gebracht. “Germaine, een kat in de put!” De vrouwen keken geïnteresseerd toe. Twee Nederlanders die zich zorgen maakten om een kat in hun put, er zijn dagen dat er minder gebeurt in Meilhards.

We zijn een tijdje met schroevendraaiers aan de gang, maar de grendel, die aan de binnenkant van het deurtje zat, was verroest en zat muurvast. De vrouwen keken toe, we mochten zeker niets stukmaken. De put was van de gemeente, werd ons meegedeeld, erg diep en er zou zeker water instaan. We besloten de burgemeester raad te vragen, die nog aan zijn maaltijd zat. Bij de salle polyvalente legden we iemand van de organisatie het probleem uit. Hij zou de burgemeester om raad vragen. Op die manier waren we slechts indirect schuldig.
Eén les hadden we hier al snel geleerd, … haal een Fransman niet van zijn eten af. En dan de burgemeester :). Aanvankelijk leek hij niet gealarmeerd, maar mensen aan zijn tafel gingen vragen stellen, en uiteindelijk stond hij op. Hij ging zelf bij de put kijken. Martin reed met hem mee in de auto, ik volgde met onze auto.

Hij luisterde bij de put. Het klaaglijk gemiauw klonk ijl en ging door merg en been.
Bij ons dan.
De burgemeester vroeg zich duidelijk af hoe zich hieruit te redden. Hij beende weg naar de auto, riep dat hij meteen iemand ging bellen, en weg was hij. Tja. … MIAUW!!!
We moesten iets doen. Opnieuw met schroevendraaiers proberen de grendel te verschuiven, en daar ging de grendel, pieeeppp, heel langzaam schoof hij in de goede richting. De deur was open.

We trokken de varens die het zicht in de put belemmerden opzij, en keken opnieuw. Het gat was pikzwart. Vanuit de diepte klonk het opnieuw, en onafgebroken, MIAUW … het dier hoorde dat er iemand was, en hield niet meer op.
Maar wat nu? We sprongen in de auto en reden naar huis. Daar lieten we Branca achter, en gingen terug met touw, een emmer, zaklantaarn en zakjes katteneten. Bij de put schenen we naar beneden. Geen water, erg diep en dus nog erg donker, ondanks de zaklantaarn. Een donkere schim klaagde miauwend. Klein, dacht ik. Martin lichtte bij, ik deed voer in de emmer en liet deze aan het touw zakken. Ver in de diepte stond de emmer rechtop, en zag ik de schim zich oprichten. Het dier rook eten. Het lukte om de (witte) emmer te kantelen, en ik zag de donkere schim bij de emmer. ik voelde weerstand, het touw stond strak. Voorzichtig een stukje omhoog, de emmer was zwaar! Gauw inhalen, een spannende tocht van ca. 11 meter. Eenmaal boven hing een poesje half over de rand, het achterwerk hing buiten de emmer (!). Helemaal zwart, ca. 12 weken, uitgemergeld, verzwakt, en SNORREN, gered!!

Even geshowd bij de burgemeester, maar die was niet erg onder de indruk ;), gauw naar huis, waar bleek dat het diertje wilde eten, maar zich nauwelijks overeind kon houden, bij de eerste hap viel het om naast het etensbakje. Waarschijnlijk heeft het dier dagenlang onderin die put gezeten, het had niet nog een dag moeten duren. Broodmager, uitgedroogd, het was een hoopje ellende.
Het leek erop dat we er een zorgenkindje bij hadden, maar we waren eigenlijk niet van plan er een huisdier bij te nemen.
Maar, dat was voor later, eerst maar eens aansterken.

Inmiddels kwamen onze vrienden ook aan. Een van de eerste dingen die zij zeiden, “gaan jullie hem houden? Onze dochter wil graag een poesje” Hoe kunnen dingen samenvallen! Het diertje lag inmiddels prinsheerlijk in de poezenmand die we nog hadden, niet in staat om echt te lopen. Inmiddels een beetje gegeten, wat gedronken. Niet teveel, want langzaam opstarten. De toestand was niet best.

Het diertje wilde graag lekker warm op schoot zitten, en na een plasje op de bak te hebben gedaan, koos het een warm plekje voor de nacht.
De nacht werd alleen onderbroken door een indringend gesnor dat uit het uitgeteerde lichaampje opklonk.
Vandaag is het diertje zeker nog niet hersteld, maar wel iets beter, en ook al een beetje ondernemender. ’s Ochtends wou het niet eten, maar in de middag kwam de eetlust met gierende kracht terug, en loopt hij (is het een hij?) steeds in de keuken te gillen om eten.

We hebben hem de tijdelijke naam “Pitou” gegeven, waar hij al een beetje naar luistert ;). Morgen gaan we de dierenarts een onderzoekje laten doen, waarschijnlijk is alles in orde, maar het is goed er even iemand met kennis naar te laten kijken. En als alles goed is, gaat Pitou zaterdag op reis naar … Soesterberg. Pitou komt bijna bij ons om de hoek te wonen!

Wordt morgen vervolgd met de bevindingen van de dierendokter… blijf lezen.

Geplaatst in Diversen, Frankrijk allerlei, Onze huisdieren | Getagged , , , , , , , , , , , , , , | 4 Reacties

Ons dorpje in tekeningen gevangen

Ons woonhuis

Mijn ateliertje en onze schuur

Een van de leukste en meest ontspannen dingen die ik doe is tekenen. Elke week pak ik wel een aantal keer mijn potloden en schetsboek om te tekenen. Soms zit ik voor het onderwerp, soms, met name bij minder mooi weer, duik ik met een foto weg in mijn ateliertje, dat we hebben gemaakt in de voormalige broodoven.

Het gehuchtje telt een aantal woonhuizen, waarvan een deel permanent is bewoond, en een deel als vakantiehuizen (van Fransen) wordt gebruikt. Er staan twee schuren met een uiteindelijke woonbestemming, in de ene schuur wordt druk gebouwd door een Engels echtpaar, de andere is van een kapper uit Limoges, die is overleden, en dus is het van de erven. Daar zien we niets gebeuren!

Ooit moet het een levendig gehuchtje zijn geweest, met spelende kinderen in de straatjes, maar nu is het stil geworden. Toch vinden wij het prettig om bij een kleine gemeenschap zoals dit te horen, we hebben bewust niet voor een afgelegen woning gekozen. Dagelijks maken we een praatje met de buren, de bakker komt een aantal keer per week, de postbode komt langs, en zo nog een en ander. De sociale controle is prima, komt er een onbekende in het dorpje dan slaan de honden aan, en kijkt men even wie er is.

In de winter, tijdens onze afwezigheid, wordt er goed op ons huis gepast, en dat geeft een heel veilig gevoel. Natuurlijk doen we ook dingen terug, boodschapjes, oppassen op huis en dier, en zo nog wel wat zaken die je als normale buren voor elkaar doet. Het nabuurschap van vroeger is hier nog levend. We hebben het getroffen!

Geplaatst in Ons huis in de Corrèze | Getagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 2 Reacties

Schaapje schaapje , …

Gisteren was het een hete, zonovergoten dag. Martin was al vroeg met de buurman vertrokken naar een schapenmarkt en na zelf de ochtend in de fotostudio te hebben gewerkt, besloot ik met hond Branca een flinke wandeling te gaan maken. Fotocamera mee, en een fles water, en daar gingen we.
Vergezichten, waar je maar keek. Groene heuvels, al of niet met de bekende bruine Limousine koeien.
Ik liep aanvankelijk stevig door, maar voor ons oudje werd het te zwaar, dus paste ik mijn snelheid aan. Na een stuk over kleine weggetjes te hebben gelopen, waar ik ook na bijna een uur te hebben gelopen nog steeds helemaal niemand was tegengekomen, ging ik een karrenspoor in, terug richting ons gehuchtje.
Boven op de heuvel klonk een klagelijk geblaat. Na even zoeken tussen de begroeiing langs het hek ontdekte ik een schaap. Ogenschijnlijk was er niet zoveel mis, maar nadere beschouwing leerde dat het dier met de kop in het hek vastzat, en dat het ijzerdraad zeker twee-dubbel om de keel zat gedraaid. Slik, en in de wijde omgeving was niemand te zien. Ik probeerde het ijzerdraad open te buigen, maar het dier begon hierop gorgelende geluiden te maken.
Hier deed ik met een basisuitrusting van een fotocamera en een fles water niet veel! Het dier kon met de kop bij de grond, en ik gaf een paar flinke handen vers gras, waar gretig gebruik van werd gemaakt.
En dan naar huis, wat met Branca’s tempo zeker nog een dik halfuur lopen was! Ik probeerde wat sneller te lopen, maar Branca werd het teveel en ze ging vol in de remmen, dus moest ik mij noodgedwongen aanpassen.
Eenmaal thuis hond water gegeven, een kniptang in de tas, en terug met de auto, in ieder geval tot aan het begin van het karrenspoor.
Het dier stond er nog, met de achterpoten weggezakt in een natte drab van poep en pies. Gezien de situatie stond het dier er al een tijdje, mogelijk zelfs al vanaf gisteren! Bevrijden was met de tang een peulenschil, en na even te wankelen hervond het dier haar evenwicht. Daar ging ze, op zoek naar haar vriendinnen die zich onderaan de heuvel hadden verzameld.Ik vouwde het hek weer een beetje dicht, en bedacht mij dat een cabaretier in Almelo het had over een stoplicht dat dan eens op rood stond en dan weer op groen, en dus was er altijd iets te doen. Hier is niet eens een stoplicht, maar “never a dull moment”.  In de verte liep “mijn” schaap, roepend naar haar medeschapen. Ik nam mij voor aan de basisuitrusting een tangetje toe te voegen.
Tevreden keerde ik om, en daalde de heuvel weer af, naar de auto. Klus geklaard.

Geplaatst in Natuur in Frankrijk | Getagged , , , , , , , , , , , , , | 2 Reacties

Une belle histoire

Waar wij wonen, in een van de dunst bevolkte gebieden van Frankrijk, de Corrèze, kent iedereen elkaar. Verhalen worden meegenomen door schaapscheerders, de bakker die van dorpje naar dorpje rijdt, en niet te vergeten de postbode, die hier nog een echt sociale functie heeft. Daar waar het verhaal niet wordt overgedragen maken de mensen ze zelf. De mensen blijven boeien, de geschiedenis en de verhalen groeien.

Dus als wij iets zien, iets willen weten, dan is er altijd wel een antwoord bij onze buren te vinden. Nu was het ons opgevallen wanneer wij, van die kant afkomend, en onderweg naar ons gehuchtje, dat wij daar in het gehucht Mauloup (net bij ons over de grens in de Haute Vienne) een stoel zagen staan. Een stoel in een soort hutje, een aan een kant open afdakje. Gewoon, op een kleine driesprong, langs de kant van de weg.
Dus vroegen wij onze buurvrouw waarvoor die stoel daar stond. Het gehuchtje zelf ligt immers een stukje van de weg af, en kun je vanaf die plek nauwelijks zien. De buurvrouw vertelde dat het hutje was achtergebleven, nadat de zoon was vertrokken.
De oude moeder van de zoon was verlamd, en vereenzaamde in haar boerderij als haar zoon op het land werkte. Het is hier niet zo dat men in de ochtend even op de koffie komt, en van die drie andere boerderijen had ze kennelijk niet zoveel te verwachten.
De zoon timmerde het hutje, isoleerde deze aan drie kanten tegen de kou en de hitte met dikke stukken karton, plaatste er een stoel in en droeg zijn moeder de honderd meter naar het hutje. De moeder zat daar, en groette iedereen die langs Mauloup reed. De mensen stopten, vroegen wat zij daar deed, maakte een praatje en gingen weer verder. De moeder was zo enthousiast, dat de zoon haar elke dag naar de stoel droeg, waar zij groette en praatte.
De moeder werd ziek en overleed. De zoon was nu bevrijd van zijn zorgen, en verdween. Naar verluid is hij nooit meer in het gehuchtje gezien. Het hutje staat daar, als een monument voor “une belle histoire”, te wachten tot het, net als de boerderij, instort en wordt “teruggegeven aan de natuur”.
En iedere keer wanneer je er langsrijdt, heb je toch de neiging even je hand op te steken, naar die schim die je daar meent te zien zitten…

Het uitzicht vanaf de stoel

Geplaatst in Uncategorized | Getagged , , , , , , , , , , , , , | Één reactie

Studio in Franse Limousin te huur

Onze studio in de Franse Limousin (departement Corrèze) is te huur. We hebben de bovenverdieping van onze schuur om laten bouwen tot een comfortabele 2-persoons studio. Deze studio meet 40 vierkante meter, en is prima geschikt voor 2 personen. Er is een badkamer met douche, wastafel en toilet.  Er zijn 2 1-persoonsbedden die dmv een topmatras zijn samengevoegd tot een 2-persoonsbed, maar indien gewenst eenvoudig uit elkaar zijn te schuiven.
Er staat ook een bedbank, die middels een eenvoudige handeling tot een royaal 1-persoonsbed is om te bouwen. Maar, dat maakt de studio wel erg klein.

Het geheel is een frisse, kleurige ruimte geworden.

Aan de overkant van de schuur is een zitje gemaakt, waar het prima buiten zitten is.

Lokatie

Het is in een piepklein gehuchtje, Regio Limousin, Departement Corrèze. De Corrèze staat bekend als een van de meest landelijke gebieden van Frankrijk. Hier is het buitenleven nog echt onbedorven. In het gehuchtje komt 2 x per week een bakker, en daarmee zijn ook alle voorzieningen besproken.
Supermarkten zijn op ca. 25 kilometer afstand.

Wat is er te doen?
Rust, ruimte, bruine Limousin-koeien, groene heuvels, vergezichten. In het hoogseizoen zijn er veel zgn. eetmarkten in de hele regio, gezellige evenementen waar je eet aan lange tafels met toeristen, maar ook de lokale bevolking. Producten uit de regio worden hier direct verkocht en gegeten. Op een klein half uur rijden is een geweldig stuwmeer, waar het met warm weer goed verblijven is.
Het is een prachtig wandelgebied. Er wordt ook gefietst, maar dan voornamelijk wielrenners die van een uitdaging houden. Maar een elektrische fiets doet hier wonderen.

Geluidsoverlast
Schapen, honden en kippen 🙂

Voorzieningen
Oven, koelkast, (Senseo)-koffiemachine, waterkoker, 4-pits-kookplaat, radio. Internet (via satelliet, niet altijd stabiel, en niet geschikt om beeld etc. te streamen)

Kosten
Maanden mei, juni, september en oktober 250 euro per week
Maanden juli en augustus 300 euro per week
De huurprijs is inclusief gas, water en licht, en linnengoed.
Eindschoonmaak (verplicht) 25 euro
Borgsom 150 euro, huisdieren in overleg.

Geplaatst in Ons huis in de Corrèze | 2 Reacties

Creativiteit in de Franse Corrèze

In 2016 zijn we, direct na de zomer, begonnen met onze “bijgebouwen”. De woning was net klaar, dus de tijd was rijp. Onze bijgebouwen bestaan uit een schuur en een broodoven (of bakhuisje, als je daar meer van wilt weten, kijk dan hier: bakhuisjes).  Onze broodoven was behoorlijk ingestort, de ronde oven was weg, evenals een flink deel van de muren, en het leistenen dak was niet alleen grotendeels ingestort, maar ook levensgevaarlijk voor vallende leitjes. We moesten dus kiezen, renoveren, of afbreken, volgens onze makelaar.
Ondanks dat het er natuurlijk heel Frans en rustiek uitzag, besloten we tot renovatie. En omdat onze moestuin direct achter het huisje ligt, en de bamboe naast het huisje behoorlijk woekerde, hebben we eveneens besloten om ook dat weg te halen. Maar wat bleek het een klus te zijn!

Deze week was het grote moment, het gerenoveerde huisje is in gebruik genomen als ateliertje, met als binnenmaat ca. 3 x 3 meter. En het is prachtig geworden! Dit mag je nu met recht een “bijgebouw” noemen. De oven was niet te renoveren. Of, anders gezegd, dat zou gewoon te duur zijn geworden. Het ronde deel is dus min of meer geëlimineerd, het is een soort peperkoekhuisje geworden. Maar een kittig huisje, dat een blikvanger in ons gehuchtje is geworden. Ondanks de beperkte binnenafmeting, is het goed werkbaar als ateliertje, ik heb niet zoveel ruimte nodig. Naast het huisje is een prachtige trap gemaakt naar de moestuin toe. In het huisje staat een trap naar een kleine vide, bruikbaar als wat extra bergruimte. Klein, omdat het dakraam en het zijraam nu hun licht onbeperkt naar beneden kunnen laten vallen. Het interieur is net af, en hier en daar zijn nog wat vochtige plekken. Met een klein elektrisch kacheltje had ik het vanochtend ondanks de lage buitentemperatuur al snel op aangename temperatuur, en ook goed voor de droging natuurlijk. Het is de bedoeling dat ik er zowel ga tekenen als schilderen, daar is dus ook genoeg ruimte voor met een fijne werktafel. Ik heb het plan mij zoveel mogelijk te laten inspireren door de prachtige omgeving van de Franse Corrèze, in de Limousin. Ik ben alvast HEEL dicht bij huis begonnen, onze broodoven stond model voor dit schilderij:

Geplaatst in Frankrijk allerlei, Ons huis in de Corrèze | Getagged , , , , , , , , , , , , , , , | 16 Reacties

Onze Nicky

nicky

Geplaatst in Uncategorized | 4 Reacties

Ons Privé-riool … de septic tank

Het is inmiddels 7 november, en we zijn nog steeds in Frankrijk. Nou had men er ons al voor gewaarschuwd zeker niet in oktober weg te gaan, want dat zou van oudsher een prima maand zijn qua natuur en weer. Daar heeft men geen ongelijk in gekregen, we hebben een geweldige oktobermaand gehad. Maar nu zouden we dan toch wel in Nederland zijn. En ja, dat willen we eigenlijk ook. Maar het huis was helemaal klaar, de bijgebouwen moesten nog. De zomerstop qua bouw duurde erg lang, en de “zooi” buiten is/was enorm.
Sinds een aantal weken echter zijn de werkzaamheden met dubbele kracht opgepakt, en het zou toch wel zonde zijn dat nu af te breken door naar Nederland te gaan… dus we blijven nog even!

Vanuit Nederland bereikt ons regelmatig de vraag “hoe ver de werkzaamheden nu zijn”. Dat is lastig, omdat alles door elkaar loopt. Ik beperk me dus nu maar even tot ons riool ;), niet onbelangrijk. Dit riool, dat hier op het platteland in Frankrijk bestaat uit een enorme tank, met een ingenieus buizenstelsel en filtersysteem, met als resultaat schoon gefilterd water dat ergens in de tuin wegloopt, bleek niet “conform” te zijn.

Al vanaf het voorjaar lag de tuin open omdat deze septic tank, zeg maar ons “privé-riool” dus niet conform de voorschriften bleek. Nou is dat in Frankrijk al gauw, want de regels worden elke paar jaar veranderd. Maar wij waren nu wel de klos, want ons toekomstige gastenverblijf bevindt zich aan de overkant van het weggetje, en dit moest worden aangesloten op de bestaande tank.
tuin-septic-tankdsc_5067_1
Dus vergunning aangevraagd hiervoor, en ja, dan komt dus die man die komt controleren. En de 1e regel was duidelijk, ALLES moest worden uitgegraven, anders kon hij het niet zien. Tja. En het kon pas dicht als hij had gezien dat het gastenverblijf er correct op was aangesloten, EN we de extra bepalingen die hij ter plekke opsomde hadden aangebracht. Dus hebben we maanden met een duinlandschap gezeten. En wat bleek die tank een werk met zich mee te brengen!
De weg moest open voor de buizen die naar de overkant moesten (en meteen waterleiding en internet er onderdoor).
straatopenDe buurman schrok daar zo erg van, dat hij het gemeentehuis belde met de vraag of dat wel goed was (en ja, dat wisten wij, dat maakte deel uit van de vergunning). Binnen 10 minuten was de burgemeester ter plekke, burgemeesterom iedereen gerust te stellen en een borreltje bij de buren mee te pakken.fosse-septicdsc_6164
Toen de buizen eenmaal onder de weg lagen, kon de puzzle worden gelegd, van en naar de septic tank, het vetfilter (!) en zo nog wat onderdelen.
buizen
Toen dit klaar was, kon de controle-mijnheer weer langskomen.
controleMijnheer was bijna blij, maar miste nog iets, er moest nog een ontluchtingsbuis worden aangebracht, en tja, die moest uiteindelijk boven het huis uitkomen. Bah!
Dus een nieuwe aansluiting gemaakt met een 10 cm. dikke buis, en daar foto’s van gemaakt voor de controle-mijnheer, daar zou hij genoegen mee nemen. ontluchting1De buis loopt langs het huis, en gaat dan naar boven, om boven het dak uit te komen. Deze laatste buis is afgelopen week aangelegd, niet erg mooi, helaas, maar wel hebben we het certificaat van “conformiteit” inmiddels binnen.
ontluchting2
Inmiddels is ook de straat door de gemeente gerepareerd, er kwam een autootje met asfaltkorrels, die werden in de geul gegooid (koud). straat-open2
Daarna heeft het autootje er een aantal keer overheen gereden, steeds 10 cm. opschuivend. Zo eenvoudig kan het dus zijn 😉 straat-open3
Dit is nou zo’n voorbeeld van een klus waar HEEL VEEL werk in is gaan zitten. En uiteindelijk ZIE je er niks van. Dus ja, er wordt hard gewerkt, maar niet alles draagt bij aan ons droomhuisje 😉
Ik zal op deze manier ook de andere klussen beschrijven, zo zijn jullie goed op de hoogte, ook van alles wat je NIET meer ziet … maar dit is dus klaar.

Geplaatst in Ons huis in de Corrèze | Getagged , , , , , , , , | 3 Reacties